Marathi Stories for Kids

1. गंपूची शाळा (Gampu’s School)

Story: एका गावात गंपू नावाचा एक छोटा मुलगा राहायचा. तो खूप चपळ, चलाख आणि हसतमुख होता. पण त्याला शाळेत जाण्याची अजिबात आवड नव्हती. रोज सकाळी शाळेत जाण्याची वेळ आली की तो बहाणे शोधायचा आणि कधी ताप आल्याचं सांगायचा तर कधी पोट दुखतंय असं.

गंपूच्या आईवडिलांना त्याच्या या वागणुकीचं खूपच आश्चर्य वाटायचं. ते त्याला शाळेत का जायचं नाही असं विचारायचे, पण गंपू काहीच उत्तर देत नसे. एक दिवस, गंपूच्या आईने ठरवलं की आपण गंपूला शाळेत जावं का वाटतंय हे शोधूया.

गंपूची आई एके दिवशी शाळेत गेली आणि तिने गंपूच्या शिक्षकांशी बोललं. तिने विचारलं, “गंपू शाळेत का येऊ इच्छित नाही?” शिक्षकांनी सांगितलं की गंपूला शाळेतील काही गोष्टी आवडत नाहीत. काही वेळा इतर मुलं त्याला चिडवतात आणि तो त्यावर नाराज होतो.

गंपूच्या आईने त्याला घरी नेल्यानंतर त्याच्याशी प्रेमाने बोललं. तिने त्याला विचारलं, “गंपू, तुला शाळेत काय आवडत नाही?” गंपूने शेवटी सगळं सांगितलं. त्याला अभ्यासाचे विषय कठीण वाटायचे आणि इतर मुलं त्याला चिडवायची म्हणून त्याला शाळा आवडत नव्हती.

गंपूच्या आईने त्याला सांगितलं की, “गंपू, शाळा हे फक्त शिकण्याचं ठिकाण नाही तर तिथे आपल्याला नवे मित्र मिळतात आणि आपण खूप काही नवीन शिकतो. तुझ्या शिक्षकांसोबत तुझ्या अडचणी बोल आणि त्यांना तुझी मदत करायला सांग.”

गंपूने दुसऱ्या दिवशी ठरवलं की तो शाळेत जाईल आणि त्याच्या शिक्षकांसोबत त्याच्या अडचणी बोलेल. शिक्षकांनी गंपूला समजून घेतलं आणि त्याला अधिक सोप्या पद्धतीने शिकवण्यास सुरुवात केली. काही दिवसांनी गंपूला अभ्यासाची गोडी लागली आणि त्याला शाळेत जाणं आवडू लागलं. त्याने नवे मित्र बनवले आणि सर्वांशी चांगले संबंध ठेवले.

गंपूच्या आईवडिलांना आनंद झाला की गंपूला शाळेत जायची इच्छा निर्माण झाली. त्यांनी त्याचे कौतुक केलं आणि त्याला प्रोत्साहन दिलं.

ही गोष्ट आपल्याला शिकवते की, कधी कधी आपल्याला आपल्या अडचणींचा सामना करावा लागतो आणि त्यांना कसे दूर करायचे हे शिकावे लागते. आणि मुख्य म्हणजे, आपल्याला धैर्य आणि प्रयत्नांच्या जोरावर कुठल्याही अडचणीवर मात करता येते.

Moral: शिक्षणाचे महत्व आणि शाळेच्या सुरक्षिततेचे महत्व.

2. सिंह आणि उंदीर (The Lion and the Mouse)

Story: एका घनदाट जंगलात एक शक्तिशाली सिंह राहायचा. त्याची गर्जना ऐकताच सर्व प्राणी घाबरून जायचे. तो जंगलाचा राजा मानला जात असे. त्याच जंगलात एक लहानसा उंदीरही राहायचा. तो खूप छोटा आणि दुबळा होता, म्हणून इतर प्राणी त्याला फारसे महत्त्व देत नसत.

एके दिवशी, सिंह जेवणानंतर झोप घेण्यासाठी एका मोठ्या झाडाखाली आराम करत होता. त्याच वेळी, लहान उंदीर त्या झाडाच्या जवळून जात होता. त्याला सिंहाची झोपलेली मुद्रा पाहून थोडे कुतूहल वाटले आणि तो सिंहाच्या वर चढून खेळू लागला. अचानक सिंह जागा झाला आणि त्याने आपल्या पंजात उंदराला पकडले.

सिंहाने उंदराला खाऊन टाकण्याचा विचार केला, पण उंदीर घाबरून विनंती करू लागला, “महाराज, कृपया मला सोडून द्या! एके दिवशी मी तुम्हाला मदत करू शकेन.” सिंहाला उंदराच्या या बोलण्यावर हसू आले. तो म्हणाला, “तू एक लहानसा उंदीर, मला कशी मदत करशील?” पण तरीही, सिंहाने उंदराला सोडून दिलं.

काही दिवसांनी, सिंह जंगलात फिरत असताना एका शिकाऱ्याच्या जाळ्यात अडकला. त्याने खूप प्रयत्न केले पण जाळ्यातून बाहेर पडू शकला नाही. सिंहाने जोरात गर्जना केली, पण कोणीही मदतीला आलं नाही. शेवटी, त्याच्या गर्जनेचा आवाज ऐकून तोच लहान उंदीर तिथे आला.

उंदराने त्याच्या धारदार दातांनी जाळं चावून चावून तोडायला सुरुवात केली. त्याच्या प्रयत्नांनी, शेवटी जाळं तुटलं आणि सिंह मोकळा झाला. सिंहाला खूप आश्चर्य वाटलं आणि त्याने उंदराचे आभार मानले. “मी तुझ्या लहान आकारामुळे तुला दुर्लक्ष केले, पण तुझी कृती खूप मोठी होती,” सिंह म्हणाला.

उंदराने उत्तर दिलं, “महाराज, प्रत्येकाचा स्वतःचा एक वेगळा महत्त्व असतो, कितीही लहान किंवा मोठा असला तरी. आणि मदत कधीही, कुठूनही येऊ शकते.” सिंहाने उंदराच्या या शब्दांवर विचार केला आणि त्याला एक मोठा धडा शिकला.

ही गोष्ट आपल्याला शिकवते की, कधीही कोणाला कमी लेखू नका, कारण प्रत्येकाचा स्वतःचा महत्त्व असतो. आपली मोठाई किंवा शक्तीच नाही, तर आपली कृती आणि मनोभावना खऱ्या अर्थाने महत्त्वपूर्ण असतात.

Moral: छोट्या मदतीची कधीही उपेक्षा करू नये. कोणतेही कार्य लहान नसते.

3. कृष्णाची बाललीला (Krishna’s Childhood Tales)

Story: कृष्णाची बाललीला, म्हणजेच कृष्णाच्या लहानपणीच्या गोष्टी, भारतीय संस्कृतीत अत्यंत प्रसिद्ध आणि प्रिय आहेत. कृष्णा, जो भगवान विष्णूचा आठवा अवतार मानला जातो, त्याचा जन्म मथुरेतील कारागृहात झाला होता. त्याच्या जीवनातील अनेक गोष्टी आणि चमत्कार सर्वत्र प्रसिध्द आहेत.

कृष्णाच्या जन्मानंतर त्याचे वडील वासुदेव आणि आई देवकी यांनी त्याला यमुना नदी पार करून गोकुळमध्ये नंद आणि यशोदा यांच्याकडे नेले. गोकुळमध्ये कृष्णा वाढू लागला आणि तिथेच त्याच्या बाललीला घडू लागल्या.

माखनचोर

कृष्णाची सर्वात प्रसिद्ध बाललीला म्हणजे “माखनचोर” म्हणजेच लोण्याचा चोर. कृष्णा लहानपणी गोकुळातील गवळ्यांच्या घरी जाऊन लोणी खाण्याचा खूप शौकिन होता. तो आणि त्याचे मित्र घराघरात जाऊन माठातले लोणी चोरायचे. यशोदा माईने त्याला अनेकदा पकडण्याचा प्रयत्न केला, पण कृष्णा नेहमीच त्याच्या चतुराईने तिच्या हातातून निसटायचा.

कालिय नागाचा पराभव

एकदा गोकुळाजवळील यमुना नदीत कालिय नावाचा विषारी नाग येऊन राहिला. त्याच्या विषामुळे नदीचं पाणी विषारी झालं आणि गावकरी घाबरले. लहानग्या कृष्णाने आपल्या मित्रांसह नदीच्या काठावर खेळताना कालिय नागाला आव्हान दिलं. कृष्णाने कालियाच्या फणावर चढून नृत्य केलं आणि त्याला पराजित करून नदी सोडून जाण्यास भाग पाडलं. त्यामुळे गोकुळवासीयांनी कृष्णाचा जयजयकार केला.

पूतना वध

पूतना नावाची एक राक्षसी कंसाने कृष्णाला मारण्यासाठी पाठवली होती. ती राक्षसी कृष्णाला मारण्यासाठी त्याच्या घरी आली आणि त्याला विषारी दूध पाजण्याचा प्रयत्न केला. पण लहानग्या कृष्णाने तिच्या विषाचा प्रभाव नष्ट करून तिचा वध केला.

गोवर्धन पर्वत उचलणे

एकदा गोकुळात प्रचंड वादळ आणि पाऊस आला. सर्व गावकरी घाबरले आणि त्यांनी कृष्णाला मदतीची विनंती केली. कृष्णाने गोवर्धन पर्वत उचलून सर्व गावकऱ्यांना त्याच्या खाली आसरा दिला. त्यामुळे इंद्रदेवाने वादळ थांबवलं आणि कृष्णाची देवत्व मान्य केली.

कृष्णाच्या या बाललीला त्याच्या देवत्वाची आणि चातुर्याची प्रतीकं आहेत. या गोष्टींनी त्याच्या भक्तांना प्रेरणा आणि शिक्षण दिलं आहे. कृष्णा नेहमीच सत्य, नीतिमत्ता आणि न्याय यांचा प्रचार करत असे आणि त्याच्या बाललीलांनी त्याच्या भक्तांमध्ये असीम भक्ती निर्माण केली आहे.

Moral: धैर्य आणि चातुर्य हे संकटांच्या वेळी आवश्यक असतात.

4. झाडावरची फुलं (Flowers on the Tree)

Story: एका छोट्या गावात एक फार जुने आणि मोठे झाड होते. त्या झाडावर अनेक प्रकारची सुंदर फुलं येत. हे झाड गावाच्या मध्यभागी असल्यामुळे सर्व गावकरी त्याच्या सावलीत बसायला, गप्पा मारायला आणि आराम करायला येत. झाडावरची फुलं इतकी सुंदर आणि रंगीत होती की, त्यांचा सुगंध दूरवर पसरत असे.

गावात एक छोटा मुलगा होता, त्याचे नाव चिंटू. चिंटू खूप उत्सुक आणि जिज्ञासू होता. त्याला झाडावरील फुलांच्या रंगांनी आणि सुगंधाने खूप मोहित केले होते. त्याला त्या फुलांचा रहस्य समजायचं होतं. एक दिवस, चिंटूने ठरवलं की, तो झाडावर चढून फुलं तोडून आणणार.

चिंटू झाडावर चढला आणि फुलं तोडण्याचा प्रयत्न केला, पण त्याला एकही फूल तोडता आलं नाही. त्याने फुलं ओढण्याचा प्रयत्न केला, पण ती फुलं झाडावर घट्ट धरलेली होती. चिंटू खूप निराश झाला आणि खाली उतरला.

तिथेच गावातील एक वृद्ध आजोबा उभे होते. त्यांनी चिंटूला विचारलं, “काय झालं, चिंटू? तू का निराश आहेस?” चिंटूने आपली गोष्ट सांगितली आणि त्याला त्या फुलांचा रहस्य समजून घ्यायचं आहे असं सांगितलं. आजोबांनी हसत हसत सांगितलं, “चिंटू, हे फुलं फक्त सुंदरतेसाठी आणि सुगंधासाठी नाहीत. त्यांचं एक खास काम आहे. हे झाड आमच्या गावासाठी खूप महत्वाचं आहे. हे झाड आमच्या पर्यावरणाचं संतुलन राखतं आणि आम्हाला ताजं हवं देतं.”

चिंटूने विचारलं, “पण आजोबा, मला हे फुलं तोडायचं होतं. मी असं का करू नको?” आजोबांनी उत्तर दिलं, “चिंटू, हे फुलं झाडावरच सुंदर दिसतात. त्यांना तोडल्यास त्यांची आयुष्य संपेल. प्रत्येक गोष्टीला एक कारण असतं आणि त्याच्या जागेवरच ती सर्वात चांगली दिसते. तुझं काम आहे त्या गोष्टीचं जतन करणं, त्याचा आदर करणं.”

चिंटूने आजोबांच्या शब्दांमध्ये एक मोठा धडा शिकला. त्याने ठरवलं की, तो झाडावरची फुलं तोडणार नाही, तर त्यांचा आदर करेल. त्याने गावातील इतर मुलांनाही सांगितलं की, फुलं तोडू नका, कारण ती फुलं झाडावरच सर्वात चांगली दिसतात आणि त्यांचा आदर करावा.

त्या दिवसापासून चिंटू आणि इतर गावकरी त्या झाडाचं आणि त्याच्या फुलांचं अधिक आदर करू लागले. त्यांना समजलं की, निसर्गातील प्रत्येक घटकाचं आपलं एक खास स्थान आहे आणि आपल्याला त्याचं जतन करायला हवं.

ही गोष्ट आपल्याला शिकवते की, निसर्गाचं जतन करणं आणि त्याचा आदर करणं हे आपलं कर्तव्य आहे. निसर्गाच्या प्रत्येक घटकाचा आपल्याला आदर करायला हवा, कारण त्यांच्यामुळेच आपलं जीवन समृद्ध होतं.

Moral: निसर्गाच्या सौंदर्याचे संरक्षण करणे आवश्यक आहे.

5. मुलाची तपस्या (The Boy’s Penance)

Story:एका प्राचीन गावात रामू नावाचा एक लहान मुलगा राहायचा. रामू खूप हुशार आणि उत्सुक होता, पण त्याला अभ्यासात फारसा रस नव्हता. तो नेहमी खेळायचा, गावात फिरायचा आणि इतर मुलांशी खेळायचा. त्याच्या आईवडिलांनी त्याला अनेकदा सांगितलं की, “रामू, तू अभ्यास करायला पाहिजे, नाहीतर तुझं भविष्य अंधकारमय होईल.” पण रामूने कधीच त्यांच्या शब्दांना गांभीर्याने घेतलं नाही.

एके दिवशी, रामूचा मित्र राजू त्याला भेटायला आला. राजूने त्याला सांगितलं की, “रामू, माझ्या वडिलांनी मला सांगितलं की, एक साधू महाराज आपल्या गावाजवळच्या डोंगरावर तपस्या करत आहेत. ते आपल्या आयुष्याचे उद्दिष्ट समजून घेण्यासाठी आणि जीवनात यशस्वी होण्यासाठी तपस्या करत आहेत.” रामूला हे ऐकून कुतूहल वाटलं. त्याने ठरवलं की, तो त्या साधू महाराजांना भेटेल आणि त्यांच्याकडून काही शिकेल.

रामू त्या डोंगरावर गेला आणि साधू महाराजांना भेटला. त्यांनी रामूला पाहून विचारलं, “बालक, तू इथे का आला आहेस?” रामूने उत्तर दिलं, “महाराज, मी इथे आलो आहे कारण मला जीवनात काय महत्त्वाचं आहे ते समजायचं आहे. मी अभ्यासात रस घेत नाही आणि मला भविष्याची चिंता वाटते.” साधू महाराजांनी त्याचं म्हणणं ऐकून घेतलं आणि त्याला म्हणाले, “तू तुझ्या आयुष्यात तपस्या आणि कष्ट करायला शिक, तेच तुला यश देईल.”

रामूने साधू महाराजांचं मार्गदर्शन गांभीर्याने घेतलं. त्याने ठरवलं की, तो आपल्या आयुष्यात काहीतरी चांगलं करण्यासाठी तपस्या करेल. तो घरी परतला आणि त्याने आपल्या जीवनात बदल घडवायला सुरुवात केली. त्याने नियमित अभ्यास करण्याचा निर्धार केला आणि आपल्या कर्तव्यांवर लक्ष केंद्रित केलं.

पहिले काही दिवस रामूसाठी खूप कठीण होते. त्याला खेळायचं मन होतं, पण त्याने आपलं ध्यान अभ्यासावर केंद्रित ठेवलं. हळूहळू, त्याला अभ्यासाची गोडी लागली आणि तो शाळेत अव्वल येऊ लागला. त्याच्या आईवडिलांना त्याचा बदल पाहून खूप आनंद झाला.

रामूने आपल्या तपस्येच्या जोरावर जीवनात यश मिळवलं. त्याने शाळेत उत्तम गुण मिळवले आणि त्याच्या शिक्षकांनी त्याचं कौतुक केलं. त्याच्या मेहनतीने आणि तपस्येने त्याला जीवनात यश मिळवून दिलं.

ही गोष्ट आपल्याला शिकवते की, जीवनात यश मिळवण्यासाठी तपस्या आणि मेहनत आवश्यक आहे. खेळ, आनंद आणि मित्र हे सर्व आवश्यक आहेत, पण शिक्षण आणि कर्तव्य हेही तितकेच महत्त्वाचे आहेत. आपल्याला जीवनात यश मिळवण्यासाठी आपल्या कर्तव्यांची पूर्ती करण्यासाठी मेहनत आणि समर्पण आवश्यक आहे.

Moral: शक्तीचा योग्य वापर करणे आवश्यक आहे आणि अहंकार टाळणे.

6. मुंगी आणि हत्ती (The Ant and the Elephant)

Story: एका मोठ्या जंगलात, अनेक प्राणी राहत होते. त्यात एक विशाल हत्ती आणि एक छोटीशी मुंगी होती. हत्ती जंगलात सर्वात मोठा आणि बलवान प्राणी होता, आणि त्याला त्याच्या शक्तीचा खूप अभिमान होता. तो इतर प्राण्यांवर आपली ताकद दाखवत असे आणि त्यांना कधीकधी त्रासही देत असे. मुंगी, दुसरीकडे, खूपच छोटी आणि दुर्बल होती, पण ती मेहनती होती आणि तिला तिच्या क्षमतेवर विश्वास होता.

एके दिवशी, हत्ती आणि मुंगी यांची भेट झाली. हत्तीने मुंगीला पाहून हसत विचारले, “अरे मुंगी, तू इतकी छोटी आणि दुर्बल आहेस. तू माझ्यासारख्या विशाल आणि बलवान प्राण्यापुढे काय करू शकशील?” मुंगीने विनम्रपणे उत्तर दिलं, “हो, मी खूप छोटी आहे, पण मी मेहनत करते आणि मला माझ्या क्षमतेवर विश्वास आहे. मला माहित आहे की प्रत्येक प्राण्याचं स्वतःचं महत्त्व असतं.”

हत्तीने मुंगीचा उपहास केला आणि तिला कमी लेखलं. काही दिवसांनी, हत्तीला जोरात तहान लागली. तो पाण्याच्या शोधात जंगलात फिरत होता. हत्तीने पाहिलं की एका झाडाच्या पायथ्याशी एक छोटासा तलाव आहे, ज्यात स्वच्छ पाणी होतं. हत्ती त्या तलावाजवळ गेला आणि पाणी पिण्यासाठी खाली वाकला.

तलावाजवळ असलेल्या झाडाखाली मुंगी आणि तिचं कुटुंब राहत होतं. हत्तीच्या पायांनी झाडाच्या आसपासची जमीन हादरली, आणि त्या हालचालींमुळे मुंग्या घाबरल्या. त्यांनी हत्तीला सावधगिरीने पाहिलं. हत्तीने पाणी पिण्यासाठी झाडाच्या खोडाला धक्का दिला आणि त्यामुळे एक मोठा फांदी खाली कोसळला. मुंगीच्या कुटुंबाला धोक्याची जाणीव झाली.

मुंगीने तात्काळ निर्णय घेतला आणि ती हत्तीच्या खालच्या पायावर चढली. तिने हत्तीच्या कानात चावा घेतला. हत्तीने जोरात आरडाओरडा केला, कारण तो चावा खूप तीव्र होता. त्याने धावतच जंगलाच्या आतमध्ये पळ काढला. मुंगीने हत्तीला शिकवलं की, ताकद आणि आकार नेहमीच सर्वकाही नाहीत. ती छोट्या असली तरी तिची किंमत आहे आणि तिने हत्तीला त्याच्या गर्वाच्या प्रस्थापनेतून बाहेर काढलं.

हत्तीला त्याच्या चुकीचा पश्चात्ताप झाला. तो मुंगीकडे परत आला आणि तिला माफी मागितली. त्याने मान्य केलं की, प्रत्येक प्राणी, कितीही छोटा किंवा मोठा असो, त्याचं स्वतःचं महत्त्व असतं. मुंगीने हत्तीला माफ केलं आणि त्यानंतर त्या दोघांनी चांगले मित्र बनून एकमेकांच्या मदतीने जगातलं सौहार्द आणि सहकार्याचं उदाहरण दिलं.

ही गोष्ट आपल्याला शिकवते की, प्रत्येकाचा महत्त्व आहे, कितीही छोटा किंवा मोठा असला तरी. आपली ताकद आणि आकार कधीही गर्विष्ठपणे वापरू नका. सहकार्य, आदर आणि नम्रता हे खरे गुण आहेत जे खऱ्या शक्तीचे प्रतीक आहेत.

Moral: अहंकारामुळे आपल्याला फक्त त्रास होतो. प्रत्येकाला सन्मानाने वागवायला हवे.

7. सिंहाची कथा (The Lion’s Tale)

Story: एका घनदाट जंगलात एक सिंह राहायचा. त्याचे नाव शेरखान होते. शेरखान जंगलाचा राजा मानला जात असे, कारण त्याच्या शक्तीशाली गर्जनेने सगळे प्राणी घाबरून जायचे. त्याची ताकद, वेग, आणि साहस हे त्याच्या शासनाचे प्रतीक होते.

शेरखानला त्याच्या सामर्थ्याचा फार अभिमान होता. तो इतर प्राण्यांशी कधीच चांगले वागत नसे. तो इतरांना नेहमी त्रास देत असे आणि त्यांना त्याच्या शक्तीची जाणीव करून देत असे. त्याचा हा गर्व आणि स्वभाव जंगलातील प्राण्यांना नाराज करत असे. तरीही, त्याच्या शक्तीमुळे कोणालाही त्याला विरोध करण्याची हिंमत होत नव्हती.

एके दिवशी, शेरखानने जाहीर केलं की, तो जंगलात एक मोठा उत्सव साजरा करणार आहे. त्याने सर्व प्राण्यांना आमंत्रण दिलं आणि त्यांना तिथे उपस्थित राहण्याची आज्ञा दिली. जंगलातील सर्व प्राणी तिथे आले, पण त्यांच्यात काही खुषीचा भाव नव्हता. त्यांना शेरखानचा गर्व आणि त्याच्या अत्याचारांबद्दल नाराजी होती.

उत्सवाच्या मध्यभागी, शेरखानने मोठ्या गर्वाने जाहीर केलं, “मी जंगलाचा राजा आहे, आणि माझ्या शक्तीमुळे हे जंगल सुरक्षित आहे. तुमच्यापैकी कुणालाही माझ्या शक्तीची बरोबरी करता येणार नाही.” सगळे प्राणी शांत होते, पण एका कोपऱ्यात एक छोटा ससा उभा होता, त्याचं नाव चीकू. चीकूने शेरखानच्या गर्विष्टपणाची समाप्ती करायचं ठरवलं.

चीकूने शेरखानला उद्देशून विचारलं, “महाराज, तुमची शक्ती खरोखरच महान आहे. पण माझ्या एका लहानशा आव्हानासाठी तुम्ही तयार आहात का?” शेरखानने हसत हसत विचारलं, “एक लहानसा ससा मला आव्हान देतोय? सांग, तुझे आव्हान काय आहे?”

चीकूने उत्तर दिलं, “महाराज, आपल्या शक्तीच्या गर्वाचा परीक्षेला मी एक लहानशी गोष्ट करतो. तुम्ही एका मोठ्या विहिरीमध्ये उडी मारा आणि तिथल्या सिंहाला पराजित करा. मग तुमचं खरोखरचं सामर्थ्य सिद्ध होईल.” शेरखान हसला आणि त्याने ती गोष्ट मान्य केली.

शेरखान विहिरीजवळ गेला आणि त्यात डोकावून पाहिलं. त्याला त्याच्या स्वतःच्या प्रतिबिंबाचं दर्शन झालं, पण त्याला वाटलं की, तो दुसरा सिंह आहे. शेरखानने संतापाने गर्जना केली आणि विहिरीत उडी मारली. विहिरीत पडल्यावर त्याला समजलं की, तिथे दुसरा सिंह नाही तर फक्त त्याचं प्रतिबिंब आहे. शेरखान पाण्यात बुडायला लागला आणि त्याला बाहेर येण्यासाठी धडपड करावी लागली.

चीकूने तत्काळ जंगलातील इतर प्राण्यांना बोलावलं आणि त्यांनी शेरखानला विहिरीतून बाहेर काढलं. शेरखानला आपल्या गर्वाची आणि चुकीची जाणीव झाली. त्याने चीकू आणि इतर प्राण्यांची माफी मागितली. त्याने मान्य केलं की, शक्ती आणि सामर्थ्यापेक्षा विनम्रता आणि सद्भावना अधिक महत्त्वाची आहेत.

या घटनेनंतर, शेरखानने आपला स्वभाव बदलला. तो इतर प्राण्यांशी नम्रपणे वागू लागला आणि त्यांच्या मदतीने जंगलाचं शांत आणि सुखी जीवन निर्माण करण्याचा प्रयत्न केला. प्राण्यांना शेरखानच्या बदललेल्या स्वभावाचं कौतुक वाटलं आणि त्यांनी त्याला खरं राजा मानलं.

ही गोष्ट आपल्याला शिकवते की, गर्व आणि अहंकार नेहमीच आपल्याला अडचणीत आणतात. शक्ती आणि सामर्थ्य हेच सर्वकाही नाही; नम्रता, आदर आणि सहानुभूती याच खऱ्या गुणांच्या असतात. खरं महान असणं म्हणजे इतरांच्या भावना आणि विचारांचा आदर करणं, आणि त्यांच्या सहाय्याने एकत्रितपणे जीवन जगणं.

Moral: एक खरा नेता नेहमीच आपल्या प्रजेसाठी विचार करतो आणि त्यांच्या सुखदुःखात सहभागी होतो.